Categories

اعلان

Loading…

Category Archives: شعر

مناجات | عبدالباري جهاني

لویه خدایه را آباد مو وران ویجاړ افغانستان کې دا د جنګ له اوره ستړي ته پر سمه لار روان کې له نارنج تر انارګله له پامیره تر کابله له هراته تر زابله سره یو کور د افغان کې له مشرقه تر مغربه له شماله تر جنوبه یو ابا  یوه ابۍ کړې یو یې دېګ…

نور

که له چا سره مینه لرې

شاعر: پابلو نرودا ژباړه: علم گل سحر —————- کله چې پنځلس کلنه وې ما درته وویل راباندې ګرانه یې مخ دې له شرمه سور شو، سترګې دې په ځمکه کې وګڼدلې موسکۍ شوې کله چې شل کلنه وې ومې ویل درسره مینه لرم سر دې زما پر مټ کیښود زما لاس دې ټینګ ونیو د جدایي ویرې…

نور

ولیکه اسمانه د زمان حماسه ولیکه | عبدالباري جهاني

د جنوري پر شپږویشتمه، د منظور پښتین او د هغه د ملګرو بنديانول، یوازي پنجابي استبداد  ته د شرم خبره نه بلکه ټولو هغو پنجابي پښتنو ته پېغور دی چي لا هم د پښتون تحفظ تحریک په مقابل کي د پنجاب د منحوس استبداد ملاتړ کوي. ولیکه اسمانه د زمان حماسه ولیکه  هېره چي یې…

نور

د علم ګل سحر څو شعرونه

د مينې شبنامې زه له سهاره تر ماښامه پورې تاته شعرونه لیکم خوب رانه هېر وي ته مې یاد یې کاغذو کې دې تصوېر لټوم کله دې سترګې، کله خال کله دې شونډې ستایم تاته په پټه زه شعرونه لیکم دغه دمینې شبنامې په ویره ویره لیکم که څوک خبر شي چې له تاسره زه مینه لرم…

نور

زړه قلا| عبدالباري جهاني

په یوه کلي کي له ښاره څخه لیري لیري یوه قلا ده ورته یادي افسانې دي ډیري له خټو جوړه لویه خونه ده زمان ژوولې توره تیاره ده دروازه یې ده چینجو خوړلې پاس یې کړکۍ ده پکښي دوې خړي هینداري ښکاري پرجوړي کړي دي باران او خټو خړي لاري د خوني کونج کي یو…

نور

 د امیدونو ساحل | شاعر: عبدالباري جهاني

زه ولاړ یم پر ساحل باندي زنګېږم انتظار یم له عمرونو کله ورځ سي کله شپه سي کله سوړ نسیم چلیږي کله ټاکنده غرمه سي کله رېږدم له یخنیه کله سوځم له ګرمیه انتظار یم له عمرونو له میاشتونو له کلونو ډلي وینم د مرغیو پورته کیږي سېل د زاڼو پر ساحل باندي تیریږي کله…

نور

قهر- د نزار قباني شعر/ ژباړه: اجمل پسرلی

غصه شه چې څنګه دې زړه غواړي احساس مې راټپي کړه، چې څنګه دې زړه غواړي مات کړه ګلدانونه، ټوټې کړه ایینې تهدید مې کړه چې بله کړم ملګرې چې څه وایې هغه وایه چې کوې هغه کوه ته، د ماشومانو په څير ګرانوم یې چې هرڅومره بد کوي غصه شه انقلاب سره ته نوره…

نور

د عمر خیام څلوریځې، د عبدالباري جهاني ژباړه

مرغی دیدم نشسته بر باره ء طوس در پیش نهاده کله ء کیکاووس با کلهّ  همیگفت که افسوس افسوس  کو بانگ جرسها و چه شد ناله ء کوس ما مرغه ولیدی ناست و پاس د طوس په کنگرو کی او کوپړۍ د کیکاووس یې یې مخ ته ایښې وه  په پښو کی و کوپړۍ ته…

نور

۸