خواله رسنۍTwitterFacebookPinterestGoogle+

1 comment

  1. غلام حضرت Reply

    ضمن تشکر فراوان از نوشتۀ آموزندۀ جناب اقای سیستانی ، عرض شود که:
    صفِ نماز و صفِ تحلیل و تجزیۀ مسائلِ تاریخی – اجتماعی از نظر ارزش معنوی یکسان میباشند
    بدین معنی که در صفِ نماز احساسِ برتری نژادی- قومی- فرهنگی نسبت به امامِ جماعت یا مقتدی بغل دستی، موجب ابطال نماز می گردد همچنین تحلیل در مورد یک شخص تاریخی – اجتماعی بر مبنای احساسِ قومی- تباری موجب ویران شدن شالودۀ عقائد ملی میشود. اگر یک تحلیلگر یا یک تاریخ پژوه یک شخصیت صالح را از روی انگیزه های تباری و قومی و حتی مذهبی مورد نکوهش قرار بدهد و یا یک شخص ناصالح را از روی انگیزه های فکری و تباری مورد ستائش قرار بدهد ، آن تحلیلگر یقیناً فاقد ایمان و وجدان وطنی و مردمی میباشد.بعضی از تحلیلگران مسائل تاریخی به بهانه های واهی، کارنامه های دلیرانه و سرنوشت ساز مرحوم امان الله خان را مورد هجوم ناجوان مردانه قرار داده که این یک بی انصافی محض میباشد.
    امّا یک مسئلۀ دیگر:
    استعمار انگلیس از یک قرن باینطرف یک استخوان خُشک و تیز ( که نه قابلیت قُرت نمودن و بلعیدن و نه قابلیت پس بیرون انداختن دارد) در حلقوم و گُلوی ما تعبیه نموده که اخلاقیات و احساسات و روحیات و حرکات و…… ما را به گروگان گرفته و ما را درگیر یک معاملۀ بغرنج و پیچیده و ظاهراً غیر قابل حل، نموده و بنام ( برادران آن سوی دیوریند، در واقع [ دیو ریند ] ) ما و ( شاید آنها) را در دریای بیکران بلا تکلیفی غوته ور نموده اند و مانع پیشرفت همه جانبۀ ما ( بخصوص ما) شده و نکتۀ جالب و تأسف بار اینجاست که ما را اسیر یک فورمولِ فرضیه گونه نموده یعنی اینکه ( دولت ها و حکومات ما همواره گفته که مسئلۀ دیورند یک مسئلۀ ملی میباشد و فقط مردم باید در زمینه تصمیم بگیرند و از سوی دیگر به مردم هرگز فرصت و موقع و امکانِ این امر میسر نشده که در زمینه تصمیم بگیرند) پس بازی و جنگ زرگری و فریبنده یک قرنه همواره دوام دارد.
    حل این مشکل:
    چنانچه گفته شده ( آزادی دادنی نیست بلکه گرفتنی است) .
    پس
    ( د کنداریانو خبره، تر دې می جار ) اگر برادرانِ آنسوی سرحد ( اگر واقعاً هنوز احساسات برادرانی شان زنده و پابرجا اند) خود قیام نموده و خویشتن را از شرّ این هیولای حاکم رهائی بخشند، ما که نتوانستیم و نه میتوانستیم و نه میتوانیم و نخواهیم توانست.
    مگر مناسباتِ برادرانه دو جانبه نیست؟
    مگر عملیاتِ نجاتِ گروگانگیری بدون همکاری ( حد اقلی) گروگان ها امکان پذیر میباشد؟

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *