Categories

اعلان

Loading…

Category Archives: لنډې کیسې

وایم/ اجمل پسرلی

وریځې شمال په مخه کړې وې. د مازدیګرني لمر سره تبۍ د نرۍ وریځو شاته د هغه کمزوري څراغ په څیر ښکاریده چې ګردی شیټ ورپورې وي. دې سر ښکته اچولی و لکه چې خپل ګامونه ګڼي. ما ورو ورته وویل: -ښایسته دي -څه شی؟ ما یې پښو ته اشاره وکړه. دې یوه پښه لږ…

نور

شرنګی/اجمل پسرلی

لاسونه یې د کوټ په جیبونو کې وو. د ښیښې له شا یې د رستورانت په منځ کې سړي ته کتل چې پیسې یې تر میز ټیټې نیولې وې، ګڼلې یې. یو ځل یې تر شلو حساب وکړ. بیا یې سر پورته کړ ګوته یې پر شونډو لمده کړه بیرته یې له سره ګوته تر…

نور

څوک/اجمل پسرلی

شیبه مخکې یې څراغونه یو په بل پسې مړه کړل. تپه تیاره شوه، هیڅ شی یې نه لیدل، خو اوس چې سترګي غړوي د کړکۍ خوا رڼه ورته ښکارې.  د کوټې په کونج کې په جګو پښو کښیناست. پښې یې راغونډې کړې. پوزه یې بهیده. نیغ ودرید، پرده یې کش کړه.  د کړکۍ پله یې…

نور

د غزني شنه کوتره، د ګوانتانامو په زیړو جامو…!! لنډه کیسه

اهدا: د میوند د ملالې په نامه لیکوال: خالق رشید     دا څو ورځې کیدې چې د کلي سپي ته مې چورت خراب و، درې څلورکاله وشول چې مشرخدای پار ماما یې په غاړه کې د ده په وینا  قیمتي غاړکۍ او زموږ پرهغې طوق لعنت وراچولی دی، زه نه پوهیږم چې خدای پار ماما…

نور

مازدیګر/اجمل پسرلی

د مرغۍ غږ شو، کړکۍ مې پرانیسته.  واښه شمال پوړول، لمر ځلوول. ورڅيرمه پر ګلونو سیوری راغلی و. پنځه کاله مخکې پوره پنځه کاله مخکې همداسې وخت و لا ماښام نه و چې په هوایي ډګر کې مې ولیده. زما الوتکه له شپږمې دروازې الوته، الوتنې ته ساعت او نهه ویشت دقیقې پاتې وې چې…

نور

سراب/ اجمل پسرلی

بنننګګګ… مچ و، له بهره د بندې کړکۍ پر ښیښې له ښکته پورته، له پورته ښکته ته. مچ غوښتل چې کوټې ته ننوځي خو ښیښه یې تر پښو لاندې سراب وه. دی یې بیا بیا تیرایسته. اخر یې د کړکۍ په یوه کونج کې ځان غلی ونیو.  د کوټې دننه یو سړي هډوکی وچیچه. د…

نور

بنګړي/ اجمل پسرلی

له ریاضه تر کابله مې په الوتکه کې له کړکۍ وریځو ته کتل، تور بخونې وریځې اوښتې رااوښتې. میرمن مې بیا بیا په زړه راګرځیده. درې میاشتې مخکې یې په چاودنه کې د سترګو مخکې پلار وژل شوی و. ما ویل چې غم یې لرې شي نو د سرو زرو اته بنګړي مې ورته اخیستي…

نور

د ژوند او مرګ لوبې لوبغاړى | حیات الله ژوند

له نیمې پرانیستې کړکۍ څخه د شنه اسمان په کاسه کې ځلانده ستوري عبدالباقي ته د وربللو اشارې کوي. باقي خپل پايښت په خطر کې ویني او په ذهن کې يې بقا ورو ورو تس نس کېږي. نیمه شپه چې خلک په خواږه خوب ویده وي، دی پاڅي او د خونې ور پرانیزي، ټول ګروپونه…

نور