Categories

Category Archives: شعر

د ښځمنو في البدیهه مشاعره

ملالۍ بشبر|| د تيرې شنبې په ورځ پر ټولنيزو رسنيو د ښځو په ګروپ کې فی البديهه مشاعره وشوه. د مشاعرې بلنه مېرمن اسيه مهرابي ورکړه او لومړی بيت يې داسي وو: جانانه ځورېدلی, کړېدلی مې ته خوښ ېې  د مينې په غمونو لمبېدلی مې ته خوښ ېې اسيه مهرابي خفګان دې درنه کډه شي…

نور

د سیدمنتظرشاه هاشمي درې شعرونه

سيندگی(۱)    له «لورا لورې» نه تنا شته نه ورېږي ږلۍ، نه د گلپاڼو پر مخ شته د باران ها څپڅپاندې ښکالو نه را ورېږي د سړو واورو سپين څکالي گلان نه د بوډۍ د ټال د ليد په تمه نيمزالې پيغلې تر ګودره راځي هو، روږدي شوي دي اوس زموږ د پښت پر شنو…

نور

ګرانوم دې او دا یې هم لاسلیک / نزار قباني/ژباړه اجمل پسرلی

لا دې شک دی چې شیرینه د نړۍ یې؟ مهمه د نړۍ یې؟ لا دې شک دی چې مې وموندې پيدا مې کړې کلیانې د نړۍ لا دې شک دی چې مې کله ستا لاس لمس کړ د دنیا جوړښت بدل شو لا دې شک دی چې راتلل دې زما زړګي ته د تاریخ عظیمه…

نور

د شهيد دوکتور نجيبالله ۲۱تلين په درناوي کې

د پوهاند دوکتور م. ا.  زيار څو شعره: شهيد کله چې لمر شهيد شو، شول د سپوږمۍ نمري تور، يو تور تياره پړونی پر ټول جهان شو راخپور، د شنه اسمان پر کلي د رڼو ستورو پر کور!                     د زړونو واکمن د زړو پر ملک يې، وار چلاوه چې، هغه…

نور

هغه ورځ چې دسپین غرپه لمن تندرولوید

رووف لېوال || هغه ورځ چې آسمایی ژړل هغه ورځ چې دشیردراوزې له څوکې دشاخ برمتی خواته کریغه شوه داسانده سلطان صاحب ته ورسوه! دسلطان صاحب ورږ ځیږه شول،ویې ویل آه ! زه ونړیدم ! داځواک ماسره نشته چې جنوب ته داناولې کریغه ورسوم. نودسپین غرپه لمن تندرولوید دتوردښمن سپینې داړې وتخنیدې اوکابل په تور…

نور

له پاني پته وروسته | شاعر: خالق رشید

پوهيږې ، ما درپسې وژړل په چيغو چيغو، داسې چې كله مې هم ، په زړه كې نه تيريدې … زما پر زړه باندې د غم نوكارو، د يوې ستړې يوېې لارې وكړې، لارې لارې، چې زمانو ته به  بيا دلته هلته، د وير درنه كيسه دې، د زابلی رستم  سهراب  لاوریان    د سرمنزل…

نور

ای ژوندۍ یې؟ || اجمل تورمان

د فیس بوک د ښار کیسه به نوې نشي موده وشوه په کې جنګ دی د افغان په وینه رنګ دی یو څو شنه، شنه څراغونه خو دا ستا د خونې ړنګ دی ای ژوندۍ یې؟ نه سلام نه دې خبره نه په پوست کې کومه غوره نه تصویر او نه دې شعر شته نه…

نور

د اجمل تورمان دوه غزلې

غزل سپينه او نازكه اينه جنۍ ما ورباندې ايښی نوم، چينه جنۍ تانه تللی تاته راستون شوی يم ته مې يې مکه او مدينه جنۍ ستا تصوير ته هر وخت سترګې زبېښمه زه هم دومره نه يم نارينه، جنۍ سور الوان ټېکري نه ټوټه بيله کړه زړه باندې مې کېږده يوه پينه جنۍ هسې دې…

نور