Categories

Category Archives: شعر

ځان / شاعره: شپنه سلګۍ

زه که هندارې ته هم ودريږمه زه که په دوړو خړې شوې زلفې شانه کول هم غواړم که چيرته زړه مې وشې چې سترګې تورې کړمه چې را په زړه شي خپل غم،غم چاپيريال سترګې مې ډکې شي له تړمو اوښکو هنداره پريږدم او په ځمکه کينم په زنګون سر کيږدمه تودې،تودې تازه،تازه،اوښکې مې د…

نور

وړي مې/ د ګلالۍ احد شعر

زه چې نه یم ته د شپې تر ډیره ناست یې  زه چې نه یم ته وختي له خوبه پاڅې  چې زه نه یم ته د لمر غېږ کې ‌‌‌‌‌‌ډوبېږې  بیا تیاره له ځانه تاو کړې  له شفق سره ځلېږې  ما وې پښې به دې لټون کې وي تڼاکې  خو ته غره سره ودرېږې  ته…

نور

ختيځ | شاعر: عبدالغفور لېوال

لمر لکه  نوی زېږېدلی ماشوم په خپل زیږنځای کې موسکی شي راوخیژي، ځوان شي،              تود شي                             او د غرمو مزل ووهي لمر په  لويدو کې نه زړیږي هماغسې ځوان قتل شي او په خپلو وینو کې لېت پېت تر لویدیز افق پورې خپله جنازه پر خپلو اوږو یوسي لمرلویده، ځکه د افق لمن سره وي.…

نور

د ښځمنو في البدیهه مشاعره

ملالۍ بشبر|| د تيرې شنبې په ورځ پر ټولنيزو رسنيو د ښځو په ګروپ کې فی البديهه مشاعره وشوه. د مشاعرې بلنه مېرمن اسيه مهرابي ورکړه او لومړی بيت يې داسي وو: جانانه ځورېدلی, کړېدلی مې ته خوښ ېې  د مينې په غمونو لمبېدلی مې ته خوښ ېې اسيه مهرابي خفګان دې درنه کډه شي…

نور

د سیدمنتظرشاه هاشمي درې شعرونه

سيندگی(۱)    له «لورا لورې» نه تنا شته نه ورېږي ږلۍ، نه د گلپاڼو پر مخ شته د باران ها څپڅپاندې ښکالو نه را ورېږي د سړو واورو سپين څکالي گلان نه د بوډۍ د ټال د ليد په تمه نيمزالې پيغلې تر ګودره راځي هو، روږدي شوي دي اوس زموږ د پښت پر شنو…

نور

ګرانوم دې او دا یې هم لاسلیک / نزار قباني/ژباړه اجمل پسرلی

لا دې شک دی چې شیرینه د نړۍ یې؟ مهمه د نړۍ یې؟ لا دې شک دی چې مې وموندې پيدا مې کړې کلیانې د نړۍ لا دې شک دی چې مې کله ستا لاس لمس کړ د دنیا جوړښت بدل شو لا دې شک دی چې راتلل دې زما زړګي ته د تاریخ عظیمه…

نور

د شهيد دوکتور نجيبالله ۲۱تلين په درناوي کې

د پوهاند دوکتور م. ا.  زيار څو شعره: شهيد کله چې لمر شهيد شو، شول د سپوږمۍ نمري تور، يو تور تياره پړونی پر ټول جهان شو راخپور، د شنه اسمان پر کلي د رڼو ستورو پر کور!                     د زړونو واکمن د زړو پر ملک يې، وار چلاوه چې، هغه…

نور

هغه ورځ چې دسپین غرپه لمن تندرولوید

رووف لېوال || هغه ورځ چې آسمایی ژړل هغه ورځ چې دشیردراوزې له څوکې دشاخ برمتی خواته کریغه شوه داسانده سلطان صاحب ته ورسوه! دسلطان صاحب ورږ ځیږه شول،ویې ویل آه ! زه ونړیدم ! داځواک ماسره نشته چې جنوب ته داناولې کریغه ورسوم. نودسپین غرپه لمن تندرولوید دتوردښمن سپینې داړې وتخنیدې اوکابل په تور…

نور