Categories

اعلان

Loading…

زوی/اجمل پسرلی

د تیر شوي بایسکل له نښې سره  پر نرۍ لار د هدیرې خواته روانه وه. د ټایر نښه پر پوټلنه مځکه داسې ښکاریده لکه زنځیر چې غوړیدلی وي.

اوریدلي یې و چې حکومت نشه یان خاورو ته سپاري. لار سره ورغله. د بایسکل د ټایر نښه سره ورکه شوه. ښځه یوه ګور ته ودریده چې شناخته یې ړنګه وه. شاوخوا یې پر پراخې هدیرې سترګې راتیرې کړې، چادري یې راښکته کړه، راوګرځیده.

د پولیسو د دفتر پر زینو چې ورخته پر زنګنو یې لاس کیښود. د پولیسو د مامور د کوټې دروازه پرانیستې وه، دې په ټیټ غږ پوښتنه وکړه:

-اول خان زوی مې، خدای دې نه کوي مړشوی؟

-په دې حوزه کې د چا د مړینې خبر په تیرو دریو ورځو کې نه لرو

د ښځې غاړې سره ورغلې:

-اول خان پرون هم نه و او نن هم نه شته

– چې کورته نه دی درغلی راپور به یې ولیکو چې پولیس یې وپلټي

-نه کور ته خو دا کال وشو چې نه راته

پولیس د میز له سره خولۍ راواخیسته، پر سر یې کیښوده:

-نو څه خبره شوې چې ورک دی؟

-اول خان به له نورو پوډریانو سره له پله سره و…

ښځې پرې کړې پرې کړې ساه واخیسته:

-کور ته مې نورو زامنو نه راپریښوده زه به هره ورځ له لرې ورته  دریدم چې ویې ګورم دا دوې ورځې کیږي چې له پله سره نه شته.

پای

9 total views, 1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *