Categories

اعلان

Loading…

مچان/ اجمل پسرلی

بوډا چې کوټې ته ننوت د ګوړې له چکۍ مچان والوتل. بوډا سر پر بستره کیښود. له کړکۍ رالویدلي مازدیګرني لمر یې سترګې وبریښولې، سترګې یې پټې ونیولې. ورو د دروازې د پرانیستو غینګی شو.

بوډا پښې وغځولې. د مچانو بڼا شوه. بوډا غږ کړ:

« چای څه شو؟»

څنګ ته ایښې لکڼه یې راپورته کړه. د دروازې لور ته یې واچوله. مچان والوتل. بوډا له لمره مخ د دیوال لور ته وګرځاوه. خولۍ یې له سره وښویده. هغه یې پر سر سمه کړه او ور یې پرانیست:

« هغه چای څه شو؟»

میرمنې یې ورته وویل:

-زاتي د ماښام لمونځ قضا کیږي

-خو مخکې به مو راړوی و

-نجلۍ ته مې چای ورکړی و ته ویده وې

بوډا مخ ته اوبه واچولې:

« اشهد ان لا اله …»

میرمن یې تودې اوبه ورته ونیولې. بوډا یې لاس پورې واهه:

-اوس مې اودس خلاص شو، ته دې هاغه ګوړه ایسته کړه ټوله مچانو وخوړه

دوی یوځای کوټې ته ننوتل. بوډا څراغ ولګاوه. مچان د ګوړې له سره الوتي وو. ښځې یې ده ته وکتل. ده کړکۍ ته مړاوې سترګې پورته کړې، څادر یې ترځان راتاو کړ:

  • اخر تیاره شوه.

پای

11 total views, 1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *