Categories

اعلان

Loading…

بې وطنه (لنډه کيسه) لیکوال: ګل رحمن رحماني

   نور نو زموږ ټينګار او زارۍ بې ځايه وې، پوليسود مهاجرو د کمپ  مشرته  يوازې دوه ورځې وخت ورکړى و چې کمپ خالي کړي او نور نو خپل وطن ته ستانه شي، که نه درېيمه ورځ سهاروختي به يې جونګړې له کاليوسره يوځاى په بلډوزرو  ونړوي.

     پلارمې هم د نورو ورځوپه خلاف ډېر خواشىنی و، د ماښام له ډوډۍ وروسته مې يې مورجانې ته په دې قناعت ورکړ چې “پردى کټ تر نيموشپو وي” ،که نن نه وى نو سبابه خامخا پوليسو دغه کورونه ورانول. خپل کلي کورته به لاړشو او ورانې ځمکې به له سره ابادې کړو، دلته هسې هم چندان د انسانانو ژوند نه لرو،  بس يوازې ژوندي پاتې يو او د جګرو وېره راسره نه شته .

    مورمې سوړاوسېلى وکړاوماته يي وکتل

 سړيه! د دوى تاليم ماليم به څنګه کېږي، خدا ى خبر هلته به وشي اوکنه ؟ هسې زماغوندې بې سواده پاتې نه شي،  موربه مې پلارته سړى ويلو او ډېرځله به په دې ماته خندا راغله،  خو نن خندا مندا نه وه ، زه هم وېرې اوذهني کشمکشونولاندې کړى وم .

    پلارمې  له خټو او ماتو خښتو جوړ دېوال ته ډډ ه ووهله او دتيلي څراغ په رڼاکې يي ماته وکتل :

 بچيه! اوس په ښه او بد پوهېږې،  دومره څه دې زده کړې چې يومامورمت وکړى شې ، سباته چې لاړې،  د مکتب نه دې کاروبار خلاص کړه،  نورنو بايدپه يوه بله تمه پاتې نه شو، څومره  زر چې کېږي، دا وطن بايد پرېږدو.

 پلارمې ستړى و او د مور مې هسې فکرخراب و، زه هم دې فکرونو په مخه کړى وم چې څنګه به هغه ټاټوبى هېرکړم چې خاپوړي مې په کې کړې دي،  همزولي اوملګري په کې لرم،  په خاوروکې مې يي لوبې کړې،  ښوونځى مې په کې لوستى،  دا راته ترټولو سخته خبره وه چې دومره زر هر څه هېر کړم،  خو د دې سره سره  د کډوالو په کمپ ، د ښارپه کوڅو او ښوونځي کې خلکود مهاجرمهاجر او کله  د بې وطنه نارې راپسې وهلې.

بيا هم اوس له دې ټولو سره اشنا شوى وم، په همدې فکرونو او د يوه ناليدلي کلي په لور د ستومانه سفر خيالونو د خوب څپه راباندې راوسته او په يوه داسې هېواد کې چې موږ ته خپل ښکارېده، خو موږ په کې پردي ښکارېدو،  د خپل اولس کلن ژوند ټول يادونه زما په ذهن کې د فلم د صحنې په څېرو ګرځېدل.

٭٭٭

سهاروختي له چاى خوړلو وړاندې د ښوونځي په لوري لاړم، دوکان ته په رسېدو مې پلار راباندې غږ کړ،  والکه!  نن دې ټول کارونه خلاص کړه چې دکورپنډې تړو، نور نو هغه هم  د دوکان په کارونو بوخت شو او زه د ښوونځي په لور په ناهيلي زړه روان او ستړو ګامونو روان شوم.

   د ښوونځي له دروازې لا نه وم ننوتلى چې د پوليسو ګاډى ودرېده او راضيه ترې راښکته شوه، هغه زماټولګيواله وه،  پلاريې د دوى په اصطلاح د پوليسوغټ افسر و، راضيه به د څورلسو پنځلسوکالو وه، خو ماغوندې هلکان ورسر ه د ماشومانوغوندې ښکارېدل، هغه هم ښکلې وه او هم يي په درس کې په ټول صنف کې سيال نه و.

    که څه هم زموږ ښوونځى د ډېروشتمنو کسانو لپاره نه و، خو پلار يې راضيه  ددې لپاره دلته راوستې وه چې يو ورته ښوونځى نږدې و او بل داچې په ښو نومرو فارغه شي، د بورسونو او امتيازونو چانس ولري.

راضيي په تېروڅوکلونوکې زماسره ډېر بدچلند کاوه، مهاجر او غبي( ټنبل) به يې بللم، که هغه مې له زړه نه  نه خوښېدى؛ نو کله به مې هم د هغې داکنځلې اوله سپکاوي ډک الفاظ نه وو زغملي، خو ښکلايی زه په هرڅه ړوندکړى وم، همدغه ويرې چې بيابه راته ښکنځل وکړي، زما له لپاره د هغې د مينې اظهارګران کړى و.

   زماليدو  ته يوه شېبه تم شوه، له مسخرو او ټوکو په  ډکه لهجه يي راباندې غږ کړ مهاجره! لکه چې  په کورکې مو چاى ماى نه پيداکېږي چې دومره وختي راغلې …….نه جي غلطه شوم،  پروفيسران خو تل خپلې ډيوټي (دنده) ته وختي حاضري ورکوي، هسې نه چې کومه زمه واري ورباندې راشي که سنګه ؟

     زمازړه له درده وپړسېده، په سترګوکې مې اوښکې راډنډ شوې او ځان راته د يوې شېبې لپاره  د کوم بې  ضرورته موجود په څېرښکاره شو، نور نو هغه ماته يوه ښکلې نجلۍ نه ښکارېده، هغې په تېر و څوکلونوکې هر ساعت ما او يو څو نورو مهاجروته دخپلوملګروپه بدرګه داډول خبرې کولې، خو موږ به په عاحزۍ په غوږونو کې مالوچ منډلي وو او په يوه پردي شوي هېواد کې مو د خپلې بې وسۍ ننداره کوله.

  زماد نورو مهاجرو ملګرو کډې چې لاړې، بيانو زه د هغوى لپاره د ساعتېرۍ يوه ښه وسيله وم، په ژړغوني اوله تاثره په ډک اوازمې ورباندې غږ کړ .

راضيې! نور نو بس دي، سبا که نه وي، نو بل سبا ستاسې له ملکه د تل لپاره ځم، دا ښوونځى به يوازې تاته پرېږدم، يوازې نن ورځ اجازه راکړه چې خپل اسناد له ادارې څخه ترلاسه کړم.

 د راضيي په رنګ کې ناڅاپي بدلون راغى،  ځاى په ځاى حيرانه پاتې ودرېده،  خو زه مخامخ ادارې ته لاړم ، خپله عريضه مې ورکړه او په انتظارکېناستم، د ادارې له لويي کړکۍ نه مې  بهر کتل چې ټول زده کوونکي له لين وروسته ټولګيوته روان شول ،خو راضيه وړاندې ادارې ته مخامخ تر ونې لاندې حيرانه ولاړه وه او ماته داسې ښکاره شوې لکه چې خپلې اوښکې چې پاکوي.

په څوساعتونوکې کارخلاص شو، څو پاڼې يې راکړې، له مديرصيب او نورو ښوونکو سره مې خداى پاماني وکړه،مخکې له دې چې کونسلګرۍ ته لاړ شم،  مخامخ خپل ټولګي ته دخدا ى پامانۍ لپاره روان شوم ، خوراضيه لاهم د ښوونځي په انګړکې ترونې لاندې ولاړه وه  او زه  يې د سترګوله کونجونو څارلم.

    کله چې ټولګي ته ننوتم، دا هم راپسې راغله، له ښوونکي او ټولوټولګيوالو سره مې مخه ښه وکړه ، راضيه هم په خپله څوکۍ ناسته وه، د ښوونکي په ځاى يې له حسرته ډکې سترګې په ماکې خښې کړې وې، کله چې له ټولګي وتم ، نود ټولو په سترګوکې حتى د هغو په سترګو کې هم چې زه يي مهاجراو بې وطنه بللم اوښکې وځلېدې، خو دا ډول تګ په تېرو څو مياشتو کې هغوى ته يوه تکراري لوبه شوې وه او د افغان کډوالو د يوې کورنۍ له ستنېدو سره له ښوونځي هم يوه زده کوونکي مخه ښه کوله.

 روان شوم،  له وره مې چې د باندې قدم کېښود، بې اختياره مې د راضيې غږ غوږونو ته ورسېد. حميد جانه ! کډه موڅه وخت ځي؟

دا غږ دومره بې اختياره د هغې له خولې ووت چې نه يوازې ما، بلکه ټولو ناستو زده کوونکو په حيرانۍ سترګې ورواړولې،  د راضيې په څېره کې د پرېشانۍ او اضطر اب نښې له ورايه څرګندې وې،  بله داچې دا لومړى ځل وچې مايي له خولې نه په دومره  جرئت دمهاجريا بې وطنه پر ځاى، خپل نوم اورېده،غرېو نيولى وم،  ځان مې ناګاره کړ او په خپله مخه روان شوم.

   دويمه ورځ سهارمهال زموږ کډې په يوډول بهرنيو لاريوکې چې ټولې په يوه رنګ وې اوپ   ترپالونو يې  سرې ټاپې لګېدلې وې،  بارشوې . شېبه وروسته د پوليسود ګواښ سره سم بلډوزرونه د کمپ (پنډغالي) ورانولو ته  راورسېدل،  دکمپ له دروازې چې وتم دلارۍ له سره  مې راوکتل.

   لاندې راضيه په دروازه کې ولاړه وه،  د پلاستيکي ګلونو اوڅو نورې کڅوړې يې په لاس کې وې ، په حسرت نيولې څېره يې له نوو راغلو پوځيانو کمپ ته د ننوتلواجازه غوښته، خو زموږ د کډې لارۍ په ډېر ه بېړه په نورو ګاډو پسې روانه شوه ، د لومړي ځل لپاره مې حس کړه چې هغې نور دا هېرکړي چې زه يو مهاجر او بې وطنه يم.

١٣٨٨، د غويي ١٨مه


د ښاغلي رحماني نورې لیکنې

339 total views, 1 views today

1 comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

۸

د خپلواکۍ 100 کالیزه Independence

فرخنده باد صدمین سالگرد استرداد استقلال افغانستان

استاد عارف نظر صدسال پیش از امروز مردم آزاده افغانستان، ثمره جانبازی ها، قهرمانی ها و مبارزات استقلال طلبانه فرزندان خویش…

فرخنده باد صدمین سالگرد استرداد استقلال افغانستان

20 Aug 2019 خپلواکي مقالات دری تاند No comments

نور

د غازي امان الله خان سل ارمانونه

1.        افغانستان منظم مالیاتي سیستم ولري 2.      افغانستان قوی مالي نطام ولري 3.      افغانستان خپلې پیسې ولري 4.      افغانستان خپل تولیدات ولري 5.      افغانستان خپله بريښنا ولري 6.      افغانستان توکي ټولې…

د غازي امان الله خان سل ارمانونه

19 Aug 2019 خپلواکي مقالې تاند No comments

نور

 بیست و هشت اسد؛ روز استقلال کشور! | توفیق عظیمی

بیست و هشتم اسد، حماسه یک روز، افتخار جاویدان، روز استرداد استقلال کشور است، که از آن ۱۰۰ سال میگذرد. در بیست و…

 بیست و هشت اسد؛ روز استقلال کشور! | توفیق عظیمی

19 Aug 2019 خپلواکي مقالات دری مقالې تاند No comments

نور

د خپلواکۍ فکر | معروف افغان

ازادي او خپلواکي، دوه جلا مفاهیم افاده کوي او لازمه ده چې جلا جلا چلندونه ورسره وشي. د ازادۍ په…

د خپلواکۍ فکر | معروف افغان

18 Aug 2019 خپلواکي مقالې تاند No comments

نور

بلخي نجلۍ او ځوان د خپلواکۍ په ورځ په اماني…

تاند، دوشنبه د اسد ۲۸مه: په بلخ کې یوې ناوې او زوم د خپلواکۍ د سلمې کلیزې له ورځې سره…

بلخي نجلۍ او ځوان د خپلواکۍ په ورځ په اماني کالیو کې واده وکړ

19 Aug 2019 خبرونه خپلواکي م. عاصم خوږیاڼی Comments (1)

نور

طالبانو بغلان کې د خپلواکۍ سلمه کلیزه نمانځلې ده

تاند، دوشنبه، د اسد ۲۸مه: طالب ویاند ذبیح الله مجاهد وایي، جنګیالیو یې نن تر خپلې ولکې لاندې ځینو سیمو…

طالبانو بغلان کې د خپلواکۍ سلمه کلیزه نمانځلې ده

19 Aug 2019 خبرونه خپلواکي م. عاصم خوږیاڼی Comments (1)

نور

د خپلواکۍ لمانځل څه ګټه لري؟

لیکنه: نورالله غازي هیوادونه د خپلواکۍ په لمانځلو سره خپلو خلکو ته بیا بیا وریادول غواړي چې دا هیواد داسې په…

د خپلواکۍ لمانځل څه ګټه لري؟

19 Aug 2019 خپلواکي مقالې تاند No comments

نور

غازي امان الله خان ته | ګل آغا احمدي وردګ

رښتیا هم چې تا سل کاله مخکې په نره توره د افغانستان آزادي له اشغالګرو انګرېزانو څخه بېرته واخیسته او…

غازي امان الله خان ته | ګل آغا احمدي وردګ

19 Aug 2019 خپلواکي مقالې تاند No comments

نور

د افغانستان د خپلواکۍ ستونزمن مزل

لیکنه: محمد نور الهام افغانان د ۲۰۱۹ کال د آګسټ په ۱۹مه چې د ۱۳۹۸ ل ل د زمري له ۲۸مې…

د افغانستان د خپلواکۍ ستونزمن مزل

19 Aug 2019 خپلواکي مقالې تاند No comments

نور

د پاچا امان الله؛ اصلاحات او مخالفتونه/ زاهدخلیلي

پاچا امان الله په ۱۹۱۹ کې د خپل پلار له وژل کېدو وروسته پاچا شو. پوځ، لوړ پوړو چارواکو او…

د پاچا امان الله؛ اصلاحات او مخالفتونه/ زاهدخلیلي

19 Aug 2019 خپلواکي مقالې تاند No comments

نور

د خپلواکۍ سلمه کلیزه: د خلیفه برج څراغونه به نن…

تاند، یکشنبه، د اسد ۲۷مه: د متحده عربي اماراتو د خلیفه برج څراغونه به نن له ماښام وروسته د خپلواکۍ…

د خپلواکۍ سلمه کلیزه: د خلیفه برج څراغونه به نن شپه د افغانستان په بیرغ ښکلي وي

18 Aug 2019 خبرونه خپلواکي م. عاصم خوږیاڼی No comments

نور

حکومت د بیګاني خونړي برید له کبله د خپلواکۍ د…

تاند، یکشنبه، د اسد ۲۷مه: تاند ته د ارګ یوې مؤثقې سرچینې د ورکړیو معلوماتو په اساس د کابل شهر…

حکومت د بیګاني خونړي برید له کبله د خپلواکۍ د سلمې کلیزې جشن وځنډاوه

18 Aug 2019 خبرونه خپلواکي م. عاصم خوږیاڼی No comments

نور
  • 1
  • 2