Categories

اعلان

Loading…

وخت / اجمل پسرلی

بوډا په ریږدیدلو لاسونو د سودا کڅوړه راجګه کړه. زمان یې مخې ته ودرید:

-بابا زه به یې درسره یوسم.

بوډا عینکي پر سترګو سمې کړې. زمان لاس کڅوړې ته ورمخته کړ، بابا ورپریښوده. زمان ورته وویل:

-بابا څو کلن یې ؟

د بوډا زګیروی شو، ملا ته یې لاس ونیو او امسا یې کلکه پر مځکه کیښوده. زمان ورته وویل:

-عمر په خلاصیدو دی

بوډا اسمان ته وکتل:

-خو لارڼا ورځ ده

-زه دا د انسانانو عمر ښیم

بوډا خپل لستوڼۍ پورته کړ او لاس یې زمان ته ورمخته کړ:

-وګوره څو بجې شوې

-له دولسو شل تیرې دي

بوډا د غوږ شاته لاس ونیو. زمان په لوړ غږ ورته وویل:

-شل باندې دولس

بوډا په زګیروي وویل:

-دا خو ایله په بیله ورځ نیمایي شوه

د ټیلفون له زنګ سره زمان د سودا کڅوړه د بوډا د کور مخې ته کیښوده او موبایل یې غوږ ته ونیو:

-اووف اووه ورځې پاتې دي

بوډا پر لکڼه دروازې ته اشاره وکړه:

-راځه غرمه ده

زمان بابا ته د خدای پاماني لپاره غبرګ لاسونه وراوږده کړل او خوله یې د هغه غوږ ته ورنژدې کړه:

-…. ورځ تیره شوه.

بوډا اسمان ته لاس ونیو:

« خو هاغه ده د لمر سترګه لا هسکه ولاړه ده».

پای

24 total views, 3 views today

1 comment

  1. Farooq Sarwar Reply

    Battle between ideas , a marvellous effort.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *