Categories

اعلان

Loading…

سندريز الهام/ زلفانه

نن مې له خولې غږونه نه راوځي، نن د ژوند ستړو اهونو په مخه کړې يم، نن مې د هيلو نړۍ تاريکه ده
هغه غږ چې سندره به شوه، د خلکو زړونو ته به پرېوته، په سرکو شونډو به زمزمه شوه، هغه غږ چې واړه او زاړه به ټولتر اغېز لاندې راتلل.

هغه مهال د زړونو باچا وم، هغه مهال مې تر شا ستر ولس لاره، زما هر توری ورته د مينې انګازهښکارېده.
هغه مهال چې د چوترې پېتاوو ته به سپين سرو مېرمنو فولکلوريکې کيسې کولې، موږ به ترې د مينې او عاطفې الهام اخيست.

فولکلوريکو کیسو کې به راته ځان د يادې کیسې اتل ښکارېده، هغه مهال چې د منبر ملا امام به د مينې او خواخوږي نصيحت کاوه، د مينې په ارزښت به يې يو کتاب خبرې کولې، د نفرت د زیانونو په اړه هم له قران او حديث څخه غږېده.
هغه مهال زه شاعره وم، خبرې مې سندريزې وې، تورو د مينې په دریا د خوښۍ اټن کاوه.

هغه مهال زما د خټو جونګړه ودانه وه، شمعې رڼا ته مې کیسې لرلې، شمعې به هم اوښکې راسره بدرګه کړې.

هغه وختونه لا د مينې کلي ودان و، هغه مهال د نفرت لمن له کاڼوډکهډکه نه وه، هغه وخت چې سپين سرې ابۍ به راته د پرونيو پېښو نقل کاوه.

هغه مهال چې د الهام وزرې زخمي نه وې، هغه مهال چې د خيال او عاطفې مارغه به په خلاصو وزرو راتله، د هغه له سپين مخ او باړخوګانو نه مې د عاطفې الهام اخيست.

لويهڅښتنه! ما خو د ژوند ټوله خوښي له لاسه ورکړه، د الهام وزرې زخمي، د عاطفې خيالي ښاپېرۍ د دېوانو په دام کېوتې ده.

د مينې جونګړه ورانه او د رڼا هغه شمعه چې زما سندريزو تورو ته يې اوښکې تويولې د وحشت سيليو وژلې.

د هغه مين پر قبر جنډۍ رپېږي، چې ما د مينې الهام ترې اخيست، هغه پېغلې چې د خوښۍ شېبې به مو په سندرو بدرګه کولې او په وير کې به يې تسلي راکوله.

40 total views, 1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *