Categories

اعلان

Loading…

ورځې / اجمل پسرلی

 د کمپیوټر د کیبورډ ټک ټک چې به ورو شو د بانک د دیوالي ساعت د ثانیې د ستن غږ به پورته شو.

انتظار ته ناست خلک غلي وو. یوه چوکۍ تشه شوه، بل ورمخته شو. زه د هغه پرځای کښیناستم. د چوکۍ پر لاستې مې ګوتې تیرې کړې، یو وخت د دې چوکیو رنګ روڼ وو، خو اوس لکه د ژمي لمر پیکه ښکاریدې.

د ساعت د ثانیې ستن شپیته شوه، بیرته یې یو، دوه درې شروع کړل…..

سپین ږیري پیاده لاس راته ونیو چې وار دې دی. ورولټیدم. له مامور څخه مې د بانک د تیرو دریو میاشتو د معلوماتو چاپ شوې پاڼې وغوښتې. ده په کمپیوتر کې څه ولیکل او ماته یې وویل:

– لږ صبر اوس به پرنټ شي

د مامور سترګې لویدلې ښکاریدې. پوښتنه مې ترې وکړه:

– ښه یې؟

– نن ښه نه یم تر نن سبا ښه ده

– پوه نه شوم؟!

– پنجشنبې رخصتي ته نژدې ده

– دې ته دې پام نه دی چې د عمر تیریدو ته هوسیږې

د مامور وچې شونډې ویړې شوې او پاڼې یې راته ونیولې. پر تندي مې لاس کیښود او اوف مې وکړ. مامور سر رامخته کړ:

– وبخښه څه غلطي شوې؟

– نه ما فکر کاوه چې پوره نوي زره لرم دا خو د ضمانت لپاره نهه زره کمې دي

– اوس څرنګه کوئ نورې پیسې امانت ږدئ؟

– نه د میاشتې تر اخره باید معاش ته انتظار شم

– اووه ورځې لاپاتې دي

– بس خدای دې وکړي چې دا ورځې ژر ژر تیرې شي.

پراګ ۲۰۱۵ فبروري

61 total views, 1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *