Categories

اعلان

Loading…

اغزن سیم ( ۱برخه) لیکوال نصیر احمد احمدي

کمپيوټر مې چالان کړ، ايمېلونو ته ورغلم، څلور ايمېله ول. درې دفتري او يو هم ناشناخته.

ناشناخته ايمېل مې لومړی وکوت، ليکلي و:

_مرم، د ژوند کيسه مې ليکې؟

ادرس ته مې وکتل، ګډوډ توري ليکل شوي وو. سر مې پسې ونه ګرځاوه، د دفتر ايمېلونه مې ځواب کړل، د مېز پر سر د راډيويي خپرونو پرتومتنونو اصلاح  غوښته.

لس بجې وې، په هماغه ادرس بل ايمېل راغی.

_فکر دې وکړ؟

ومې ليکل:

_ته څوک يې ؟

دقيقه ووته. ځواب راغی:

_ ستا دوه_ درې ناولونه مې له انټرنټه راواخيستل. هيله کوم. د چټ پاڼې ته ورشه!

هماغسې مې وکړل.

ويې ليکل:

_سلام

وعليکم. ته څوک يې؟

_ام م م… ضروري ده؟

_هو

_دوه ويشت کلنه يم.

ومې ليکل:

_پوره ځواب نه و.

_ها ها ها…

_ولې خاندې؟

ويې ليکل:

_زما د ژوند کيسه ليکې؟

_نه!

_دوه ويشت کلنه يم.

_دوه ويشت کلنه يې که دوه ويشت کلن؟

_ها ها ها… دومره بې باوره؟

_د باور دليل؟

ځواب يې رانه کړ.

ومې ليکل:

_يو وخت مې له يو چا سره چټ کاوه، ځان يې نجلۍ معرفي کړی و، خو وروسته مې ملګری وخوت، تر اوسه مې ځوروي.

 څه يې ونه ليکل.

په کيسه کې يې نه شوم. ګړۍ ته مې وکتل،  لس نيمې بجې وې، جلسه مو درلوده. يو نيم ساعت وخت يې ونيو، د کنفرانس له سالونه سيده پورته طعامخانې ته وختم، ماسپښين يوه بجه بېرته کمپيوټر ته کېناستم، څو پرله پسې جملې يې ليکلې وې.

_  د چا چې مرګ نږدې وې، دروغ نه وايي.  زما د ژوند کيسه وليکه، هم به موضوع ومومې او هم به دې نورو ته خير ور ورسېږي. که امکان لري، د ټلېفون نومره دي راته ايمېل کړه.

ومې ليکل.

_يې؟

نه وه.

نومره مې ور وليږله.

*    *    *

تياره وه، په نيازبېک کې د دفتر له موټره کښته شوم، نيازبېک د کابل ښار په لوېديځه څنډه کې پرته سيمه  ده، کورونه يې بې نقشې دي، تنګې کوڅې لري، زه هم همدلته په يوه کرايي کور کې اوسم.

دا تنګې کوڅې په ژمي کې د تګ وړ نه وي، بس! د دواړو خواوو د بامونو واورې کوڅو ته رالوېږي، هغوی چې موټر لري، موټر يې سلامت درې مياشتي  په کورونو کې ولاړ وي.

برق نه و، په توره شپه کې روان وم، خو له بامونو رالوېدلو واورو دومره رڼا کوله چې پل سم ځای کېږدم.

د کوڅې په سر کې نانوايي ته ور وګرځېدم. يوه ډوډۍ مې راواخيسته، بس وه، ماشومان کلي ته تللي ول.

په کوڅه کې راتاو شوم، تلېفون وشرنګېد، له جېبه مې راويست، سکرين شنه لمبه کوله، نومرې ته مې وکتل، خارجي وه. غوږ ته  مې ور ووړ:

_هلو!

ښځينه غږ راغی.

_اوس دي باور وکړ؟

ومې پوښتل:

_وبښه! څوک ياست؟.

 د خندا غږ مې په غوږ ننوت، ويې ټوخل، ويې ويل:

_ته هېرجن يې.  فکر نه کوم چې زما د ژوند کيسه په سمه توګه ولېکې.

ومې خندل:

_ ته خو په رښتيا هم نجلۍ يې.

په خندا  کې يې وويل:

_اوس خو دې باور راغی؟

_ تر دې لوی ثبوت!

_بس نو، شک دې له زړه ليرې که، دروغ نه درته وايم.

غلی شوم، د ځواب له پاره په مناسبه جمله پسې ګرځېدم.

ويې ويل:

_په ټلېفون کې غژهاری دی.

_کورته روان يم، په کلکه واوره خيژم. کابل مې هيڅوخت داسې سپين نه و ليدلی.

ويې ويل:

_دلته هم د واورې کمی نشته.

پوښتنه مې وکړه:

_ چېرته؟

_په ايټاليا کې.

د کور دروازې ته ودرېدم، ډوډۍ مې تر څنګلې لاندې کړه، جېب ته مې لاس کړ، کيلي په ماتو پيسو کې ورکه وه.

مقابل لورې وويل:

_هلو، زما خبرې اورې؟

_هو

_نو  ولې غلی شوې.

کيلي مې په کولپ کې تاو کړه.

ويې ويل:

_دروازه نه خلاصېده؟

خندا راغله:

_سمه جادوګره يې.

_نه، ما د دروازې غږ واورېد.

ټلېفون قطع شو.

کوټې ته لاړم، برق  راغلی و. د بخارۍ تر څنګ سهارنۍ ناولې پياله او ترموز ايښي ول.

 اه!  په ژوند کې مې د لوښو له مينځلو ورټ ( کرکه ) کيږي.

کوټې ته مې وکتل، غالۍ  پاکه وه، جارو يې نه غوښته.

 لومړی مې تلويزيون ولګاوه. اووه بجې وې، په خبرونو کې يې مظاهرې ښودلې، ويل يې چې په بګرام کې د قرآن شريف د سوځېدو په غبرګون، خلک  کوڅو ته راوتلي وو. په تصوير کې د کرزي او امريکا پر ضد شعارونه ورکول کېدل، د سړک پر غاړه څو واړه  موټر په سرو لمبو کې پټ ول.

بخارۍ راپه زړه شوه، لرګي مې راوړل، لس دقيقې وروسته د کوټې لويو ښيښو مړه خوله ونيوله.

د دېګ غم مې نه درلود، بس، بيګانۍ قورمه پاتې وه. جامې مې بدلې کړې او د بخارۍ تر څنګ اوږد وغځېدم.

خوند ېي کاوه، د لرګو د سوځېدو ټکا خته، د بخارۍ يوه خوا سره وه.

ټلېفون راغی، هماغه نومره وه. ويې ويل:

_وبښه، پيسې خلاصې شوې.

ومې ويل:

_زه ډېر ګشنه يم؟

ويې خندل:

_ولي.

_هيڅ! ما ټلېفون درته ونه کړ.

په خندا کې يې ټوخی ګډ شو، ښه شېبه يې وټوخل، بېرته يې وخندل:

_نه، داسې نه ده.

ومې ويل:

_دورواغ نه درته وايم،  پرون مې نيمه کيلو غوښه راوړې وه، دوه وخته مې کړه.

خندا يې زور ونيو، له خندا سره يې  بل ښځينه  غږ هم ګډ شو، خو روښانه نه راته.

ومې ويل:

_دا څوک ده؟

_نرسه.  وايي چې ډېرې خبرې مه کوه، صحت ته دي تاوان لري.

ومې پوښتل:

_ته په ايټالوي پوهېږې؟

_نه، خو د هغې ماته ګوډه انګليسي زده ده .

ومې ويل:

  _څه ناروغي لرې؟

غلې وه، د امبولانس نری غږ راته، بيا يې يودم وخندل:

_ بيړه دې ده؟

خبره مې واړوله:

_مصرف درباندې راځې.

ځواب مې وانه ورېد.

ومې ويل:

_هلو.

_اورم.

خو په دې ټکي کې مې غريو احساس کړ.

يودم يې وخندل:

_هې! په مصرف پسې يې مه ګرځه. لس زره ډالره  راسره دي، چې کاغذي طيارې هم ترې جوړوم، په يوې مياشتې کې يې نه شم خلاصولی.

زړه نازړه مې وويل:

_ولې!  مور، پلار، کورنۍ؟

ويې خندل، خو خندا يې ترخه وه.  ويې ويل:

_څلور مياشتې مخکې مې هرڅه درلودل، خو اوس هېڅ هم نشته.

غلې شوه، خو ما يې د ژړا غږ تر ډېره اورېده.

 ټلېفون قطع شو.

ماخستن تر ناوخته خوب نه راته، د نجلۍ خبرې رښتيا راته واېسېدې، ذهن مې پوښتنو نيولی و.

15 total views, 1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *