Categories

اعلان

Loading…

د فدا محمد نظري څو شعرونه

د سمندر د زړه خروښ

تل ويالې،

        رودونو ته ځي،

او

    رودونه سمندر ته،

د سمندر،

           د زړه خروښ،

د ويالې او رود،

                        له جوش نه،

                                         ستر دی،

¨

په وياله کې،

                   لمبا،

                      لمبا نه ده.


 

د دار خاده

د کلي ها پلو،

د مردار،

            ډنډ ترڅنګ،

                           په واړه ميدان کې،

هلته چې،

               وژونکو،

                            د دار جګه خاده،

                                            درولې وه،

د سره ګلاب،

                       نوې،

                             نيالګي،

                                         راشنه شول،

اوس،

پرهغه سړه اوسپنيزه خاده،

آبي نيلو پر،

                  را پېچل شوی دی،

¨

نور،

      دغه،

             د دار خاده  نه ده.

 

ستا سره مينه لرم

 

د سپېدار،

            په جګه ونه،

د کلي،

            مين زلمي،

په تېره چاړه،

يو،

     « زړه »،

             کښلی دی،

 

                      بل  « غشی »،

هلته،

څو نور توري هم شته:

 

              ((ستا سره،

         مينه لرم!))


 

ته لکه لمر،

زه لکه باد

 

ته،

       يې،                                                                                                             

             لکه لمر،

لکه همدغه،

                  لمر،

چې،

     خپل روښانه بدن،

د شپې په تور پوړني،

                               پټوي،

تر هغه،

           لاندې،

له سترګو نها موې:

 

 

خپل ځلانده بشر،

                           خپل ستوري

                                            او سپوږمۍ،

 

زه، 

    يم،

زه،

      لکه باد،

لکه همدغه باد،

چې،

     له هر پوړني،

                       نښلي،

تر پوړنو لاندې،

                        ګرېوانه  ته ځي،

د ګرېوانه غوټې،

                          پرانيزي،

يوه،

                    دوې،

                             درې . . .
 

د سولې پيغام

کړکۍ يې،

               ودربول،

ور يې،

          و ټکاوه،

کور ته راننوت،

سور ګل يې، 

                  په لاس کې و،

 

سلام مې،

              ورکړ،

راته،

       و يې مسل،

ورو يې،

             وويل:

((د سولې پيغام را سره دی))،

 

¨

 

لکه چې غواړي،

                    د شپې،

پاته شي.


 

د سهار نغمه

اوس،

هر سهار،

چوپان،

د:

    شرمښ له حملې،

د:

    دښتې غلو،

                    له چپاول،

او:

د اغزيو له وېرې،

 

                             پرته،

د تولۍ،

        په تازه،

                  پرده کې،

                          د سهار د را رسېدو،

                                                         نغمه ږغوي.


د مرغۍ اندېښنه

آيا کېدای شي،

دلته،

مرغۍ،

          په ځاله کې،

                          اندېښنه،

                                     و نه لري ؟

 

د ژمي د يخنۍ له آفت،

 

                          د مني  د تند باد، 

                                                  له تېرېدو،

د لوږې او تندې،

                        له کړاوونو،

د چيچيو د مرګ،

                            له وېرې،

او د ښکاري،

                د لاس،

                     له وحشته؟

7 total views, 1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *