Categories

اعلان

Loading…

د نعمت الله صديقي څوغزلونه‎

غزل

لګيا دي ، تماشې ورپسې ګوري پريشانه
نن ډيرې کډې بار دي ستوري غورځي له اسمانه

لګيا دي ، په ځان خاورې اړوي پر نورو خاندې
راوان دي په صحراوو پسې ورک له خپله ځانه

لګيا دي ، په خوبونو باندې ژوند تيرول غواړي
راغلي مسافر د سمندر له هغې خوا نه

لګيا دي ، پسرلي د ګلابونو مدحې وايي
څه مړاوي ورته ګوري خزانونه له زندانه

لګيا دي ، زما عشق ته د چا نيمې سترګې نشته
هرڅوک د خپلې مينې حساب غواړي وس له مانه

لګيا دي، رڼاګانې وس د هر چا ضرورت دى

دا ځکه هواګانې ډيوې ساتې له هوا نه

چې د ځان په اندمونو هم ستومان يو،
دا په کومې زندګى پسې راوان يو،

دا دونيا ده، يو نيمګړى غوندې عکس،
څه شيبې ته هسې مونږ پکې وادان يو،

حيراني ده، د زمان لطف ته ګوره،
هم تنها يو هم حصه د دې جهان يو،

د رشتو په تقدس مو باور شته دى ،
داسې نه چې په يقين يې بدګمان يو،

د چا سترګو په ليمو کې مو ځاى نشته،
ځکه خپلو ګريوانونو سره وران يو،

—————————-

دايرې له خپله ځايه خوځيدلي
عناصر په کاينات کې ګرځيدلي

اينې چې په حجاب کې دي نو ښې دي
د مخونو ټول فريمونه دي لويدلي

وحدت به يې له ځانه ټول چاپير وو
که رازونه چيرې سترګو وو ساتلي

د خپل وخت له تماشبينو يې تپوس کړه
دلته څوک وو او چا ندي زورولي

دار د ښکليو ارمانونو د خوب ځاى شو
بې اسبابه ويده خلک ورختلي

155 total views, 1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

۸