Categories

اعلان

Loading…

امن/ اجمل پسرلی

دیوال له بهره لکه د غومبسو ځاله سوری سوری و. حاجي لاس پرې تیر کړ:

« شکر مرمۍ خو نه دې پورې وتلي»

د کړکۍ په کونجونو کې ماتې ایینې یې پر امسا پورې وهلې. کړنګ کړونګ شو. له بهره یې د کوټې مینځ ته سر ورهیسته کړ. کوټه تکه توره ښکاریده، دیوالونه لوګي وهلي و.

د مرغۍ چغا په خود کړ مخ یې پسې ورواړاوه د چنار له مینځه غږ راته. د ونې پورته څانګې غوڅې شوې وې. ده په مرغۍ پسې کتل چې څو پرله پسې ډزې شوې. مرغۍ غلې شوه که والوته؟!

د غولي په مینځ کې د څاه خواته ورغی. سلواغه یې نه وه، تسمه شکیدلې وه. څرخ یې وڅرخاوه، د زنګنې ګرارۍ ګرهاری شو. د څاه دننه د اوبو پر سر خلي خاشې ولاړې وې.

کوڅې ته تیر شو. د ګاونډي له کوره دوه نا اشنا خیرن ماشومان راووتل، چې پر ده یې سترګې ولګیدې په منډه په خپل کور ننوتل.

حاجي له ځان سره وبڼیده:

« بیرته به څرنګه کډه راکوم؟»

امسا یې ولګوله، سر یې ټیټ واچاوه، ورو ورو د تشې کوڅې کوز سر روان شو. د دوی سیمه امن شوې وه، خو حاجي تر ژبې لاندې همدا خبره کوله:

« په ښار کې به کرایه نوره څرنګه  ورکوم؟»

پای

1,090 total views, no views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

۸