Categories

اعلان

Loading…

وږی، نعمان دوست

په هغه شپه چې یې څنګه د ګاونډي له کوره د ښوروا راغلې کاسه تشه کړه؛ سهار وختي په منډه هدیرې ته لاړه. د کوچني قبر سر ته کیناسته، یو دم پرې را کږه شوه. یوه سینه یې ژر ژر خالي کړه، بله یې خالي کړه. د قبر خاورې په شیدو کې لمدې شوې. په بند بند غږ یې وویل: وڅښه، وڅښه، ښه ځان موړ کړه.
زویه!
وږی رانه لاړې.

 بلا دې واخلم زویه، په هغه ورځو کې ستا د وږې مور په سینو کې یو څاڅکی شیدې هم نه وې.
کیسه ګۍ

نعمان دوست، د چنګاښ ۳مه، ۱۳۹۸

714 total views, 7 views today

onesignal_meta_box_present:
1
onesignal_send_notification:
status:
200
recipients:
647

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

۸