Categories

اعلان

Loading…

ځاله (لنډه کیسه)  نازو پسرلی

په اړخ رواوښته له کړکۍ نه يې کوټې ته داسې رڼا را لويدلې وه ته وا ټکنده غرمه ده. په خپل مټ يې سر کيښود په نهيلۍ يې وويل: څومره اوږده شپه ده، د زوی سهارنى ټيلفوني پيغام ور په زړه شو: «لمر ځليږي او ورته پروت يم. خو زه د ناروې د ژمي لنډې، تيارې ورځې او د اوړي رڼې شپى، د هسپانيا له دې پاسته لمر سره برابروم ».

شونډې ېې د غاښو لاندې ټينګې کړې ترخه موسکه شوه. پاس یې چت ته وکتل له غوږو سره يې تودې اوښکې احساس کړې؛
د خاوند وروستى نصيحت ورپه زړه شو. هغه به ورته ويل:
بل ته هيله مه کوه چې اوښکي به دې پاکې کړي او په تيارو واکمنه اوسه.
اوچته راولاړه سوه له کړکۍ نه يې د کور شاته ځنګل ته وکتل د مرغانو ځالې ته یې پام شو داسې ورښکاره شوه چې د ځالې په منځ کې نورو مرغانو ته ځای نه وو، له ځالې بهر مرغان تاویدل او سره چوڼيدل.

په ځان يې نه راوسته خو هډونو يې لا تنهايي منلې وه. د مسيجونو د پرلپسې زنګونو په اوريدو يوڅه وغوړيده .
سلام! مورجانې سبا د کار له لوري په يوه لنډ سفر روانه يم. ګران لمسيان دې له وړکتون نه کور ته بوځه ډوډۍ مې تياره په يخچال کې ورته ايښې ده.

د مرغانو شور بد پرې ولګيد، کړکۍ يې په کاوړ پورې کړه. په د یوال ځړيدلي د خاوند عکس يې راوغورځيد، اوچت يې: رواخيست په لوړ غږ يې وخندل. سوکه يې د هغه خبره له ځان سره تکراروله. لوی کور د دې لپاره هم اخلم چې اولادونه او لمسيان به مو ځي راځي.

1,499 total views, 4 views today

onesignal_meta_box_present:
1
onesignal_send_notification:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *