Categories

اعلان

Loading…

سفر/ اجمل پسرلی

یوازې د موټر غږ و. سورلۍ غلې وې. یوې سپین سرې سترګې پټې نیولې وې. ترڅنګ یې ناست تور ږیري بیا بیا ساعت ته کتل.

یوه سړي چې د ټیکونو ویښته یې سپین شوي و د سړک د غاړې په ونو پسې داسې شاته غړۍ تاووله لکه یوه یوه ونه چې شماري.

د ماشوم له ژړا سره موټروان مخ واړاوه. بوډۍ سترګې وغړولې. ځوان دې ته وکتل:

« ناوخته شو ډیر ورو نه ځي»

بوډۍ خپل چپ ولی پر لاس ټینګ کړ، لکه چې وچ شوی و:

« خیر دی یو دوه ساعته دې ناوخته وي، احتیاط ښه دی»

ماشوم چیغې کړې. ځوان په غبرګو لاسونو خپل سر ټینګ کړ. د هلک مور ماشوم له ټټر سره ونیو ورو ورو یې ونازاوه:

« ته مې ژوند یې..ژوند.. ژوند ..»

ماشوم غلی شو. بوډۍ بیرته سترګې پټې کړې، د پاخه عمر سړي په ونو پسې غاړه واړوله، ځوان له جیبه موبایل رااویست د لاس د ساعت او موبایل ساعت یې سره ولید.

موټروان پر جلب ورکړوپ شو، پاخه سړک ته یې داسې سترګې ونیولې لکه څوک چې د عینکو تر شا څه څاري او چرت ورته وهي.

ښایي دا فکر به یې کاوه چې سبا به بیا پردې لاره راګرځي.

پای

87 total views, 1 views today

onesignal_meta_box_present:
onesignal_send_notification:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *