Categories

اعلان

Loading…

بیلتون (لنډه کیسه) هیله پسرلی 

نجلۍ موټی د دریاب په غاړه له پرتو ډبرو ډک کړ. دریاب ته یې یوه یوه ورغورځاره کړه. یو، دوه، درې.

پاتې ډبرې یې بیرته په ځمکه واچولې. د نوک رنګ یې په بل نوک وګیراوه. د لمر عینکې یې په سترګو کیښودې. زنه یې وپوړیده. غلی اسویلی یې وکیښ. دستکول یې پرانیست پاک دسمال یې و نه موند. چرموړلی کاغذي دسمال یې راواخیست. پزه یې پاکه کړه. ژوره ساه یې واخیستله. پوزه یې کش کړه. عینکې یې په سر کیښودې اوښکې یې ژر ژر پاکې کړې.

ـ نور نه، نور نه ورپسې ژاړم. اصلا دی باید وژاړي.

د ښي لاس خوا برج ته یې وکتل. یوه ځلمکي خپله ملګرې ښکلوله.

دې عینکې په سترګو کړې. ویې ویل: بې عقله ځوانان…

ساعت ته یې وکتل. د بس راتګ ته درې دقیقې پاتې وې. د چپ لاس خوا ته یې منډه کړه. په ایله ورورسیده.

مخامخ سیټ کې بوډا د بوډۍ لاس ټینګ ونیوه. په غوږ کې یې ورته یو څه وویل. بوډې وخندل. بوډا یې لاس مچه کړ.

دا له خپله ځایه پورته شوه. د دوی د سیټ شا ته ودریده. ویښتان یې پر مخ واچول. د جمپر خولۍ یې په سر کړه. ورو یې سلګۍ شوې. اوښکې یې وڅڅیدې.

پای

پراګ

109 total views, 2 views today

onesignal_meta_box_present:
onesignal_send_notification:

1 comment

  1. نوم مهم ندی Reply

    ښکلی اما ډیره کوچنۍ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *